Okapi's en konijntjes voor Pasen

Twee gekoesterde stofjes moesten er deze week aan geloven. Met enige aarzeling durfde ik het eindelijk aan om erin te knippen. En wat ben ik blij dat ik het gedaan heb.

Het eerste stofje waar ik m’n schaar in zette was een zalig zacht joggingstofje met konijnenprint. Vraag me niet waar ik het gekocht heb, want het ligt al zo lang in mijn kast dat ik het niet meer weet. Maar het was ideaal voor Pasen en bijna te weinig om nog iets van te maken voor mijn heel hard groeiende dochter.

Het werd een simpel A-lijntje met raglan mouwen. Ik hou van simpele patroontjes uit leuke dierenstofjes. Dat is iets dat ik over mezelf ontdekt heb. Ik heb al vaak ingewikkelde dingen met franjes en ruffles gemaakt, maar toch grijp ik altijd naar de eenvoudige stukken. Zo ook dit kleedje. In elkaar gezet op een half uur, helemaal in de sfeer van Pasen en goedgekeurd om eitjes in te rapen.

Voor de zoon was er het okapistofje. Viktor houdt van okapi’s – al vanaf zijn eerste dierentuinbezoek ooit is hij er verzot op. Geen olifanten, krokodillen of neushoorns. Okapi’s. Toen ik hem met zijn verjaardag (in februari – shame on me!) vroeg welke diertjes hij graag op een t-shirt wilde, aarzelde hij dus geen minuut. Okapi’s. En toen begon de uitdaging, want vind maar eens een stof met okapi’s op. Niet dus. Uiteindelijk bood een zelf gedrukt stofje van spoonflower de oplossing.

Ik koos de beste – en de duurste soort om zeker te zijn, maar eerlijk gezegd is de kwaliteit echt slecht. Het stofje is heel dunne jersey, bijna doorzichtig. Het krulde en haperde en naaide absoluut niet vlot. Mijn machine kwam dan ook nog in opstand, en mijn tweelingnaald bleek versleten (geen reserve in huis). De binnenkant is dus echt broddelwerk. Maar de zoon is er superblij mee. Het wordt een t-shirt van aandoen, wassen, aandoen. Iets minder in de sfeer van Pasen maar evengoed goedgekeurd om eitjes te rapen. 

Minder mooi stofje maar heel leuk kleedje.

Eindelijk eens een post over een kleedje voor Louise. Een 2.5 jarige dochter hebben, en haar hier nog niet hebben laten verschijnen. Schande eigenlijk. En dat terwijl de meeste naaisels die van onder mijn machine glijden net voor haar zijn. Vooral kleedjes, rokjes, kleedjes en rokjes. Echte meisjesdingen dus.

Zo ook deze “T-shirt dress” van Brindille & Twig. Ik was niet zo zeker van het patroontje; had wat schrik dat het een beetje als en zak ging vallen. En ook de alternatieve manier waarop het tunneltje werd gemaakt vond ik wat bizar. Maar ik besloot toch maar braaf om de beschrijving te volgen en het viel supergoed mee. Normaal vind ik tunneltjes een gedoe en gepruts en nu was het supergemakkelijk. Je moet er wel op letten dat wanneer je de rek moet vast stikken in de zijnaad, de rek ook daadwerkelijk onder je naald zit. Zo niet, is het lostornen en opnieuw. Believe me ;-). 

Omdat ik niet zo zeker was van het patroon, koos ik een stofje dat ik niet zo mooi vind, maar ooit eens op het stoffenspektakel heb gekocht. Nogal fel, kleuren raar gecombineerd en wat ‘over the top’. Maar ook dat viel heel goed mee. Als Louise het aan heeft is het echt heel mooi kleedje. Het past perfect, valt mooi en het stofje wordt opeens toch wat minder té. Ideaal J.